ΤΑ ΚΑΤΑ ΣΥΝΘΗΚΗ ΨΕΥΔΗ: Το βολικό πολιτικό «φύρδην μίγδην» …

Το πολιτικό λοιπόν φύρδην μίγδην κυριαρχεί έναντι της πολιτικής καθαρότητας. Αντί για «θέσεις» μεταφερθήκαμε στην εποχή του «αφηγήματος». Αντί για «πολιτικές» ζούμε την εποχή των «πρόσκαιρων πράξεων πολιτικής επιβίωσης».

56 firdin

ΓΡΑΦΕΙ Ο
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ
Twitter: @tsangarisp

Αν μας έμεινε κάτι από την πρόσφατη προεκλογική περίοδο για το ύπατο αξίωμα της πενταετίας 2018-23 είναι τα εξής δύο: Ένα. Εξελέγη ο Νίκος Αναστασιάδης χωρίς στήριξη από κανένα κόμμα πλην του ΔΗΣΥ. Δύο. Μέχρι στιγμής, στον τομέα της Οικονομίας εφαρμόζονται οι προεκλογικές θέσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου.

  • Αντιλαμβάνεστε, συνεπώς, ότι εγείρεται ένα θέμα. Ποιος εξελέγη και ποιου τις θέσεις εφαρμόζει. 
  • Όπως επίσης εγείρεται και θέμα, γιατί χρειάστηκε να αναλωθεί χρόνος στην προεκλογική –έστω αυτός που αναλώθηκε- με αντεγκλήσεις ως προς την Οικονομία εάν στο τέλος όλοι –ή σχεδόν όλοι- είναι σύμφωνοι σε μια συγκεκριμένη πορεία; 
  • Και ακόμη ένα θέμα, το εξής: Γιατί ενώ θέσεις και προτάσεις που προεκλογικά απορρίπτονταν –ένθεν και ένθεν- ερχόμαστε σήμερα να τις εφαρμόσουμε. 
  • Επιπλέον έχουμε για άλλη μια φορά θέμα ότι εκλέγεται ένας Πρόεδρος, ο οποίος για να μπορέσει να κυβερνήσει, υποχρεώνεται να προβεί σε συνεννόηση, λόγω της κοινοβουλευτικής μειοψηφίας που διαθέτει στη Βουλή.

Δεν είναι κάτι καινούργιο.

Στην Κύπρο το ζούμε σχεδόν σε κάθε πενταετία. Ζούμε αυτό το «πολιτικό φύρδην μίγδην» εδώ και 10ετίες. Εκλέγεται μια Κυβέρνηση συνεργασίας με κοινοβουλευτική πλειοψηφία, στην πορεία διαλύεται η συνεργασία, μας μένει η Κυβέρνηση κοινοβουλευτικής μειοψηφίας, η οποία για να μπορέσει να γίνει κοινοβουλευτική πλειοψηφία ώστε να εφαρμόσει πολιτικές προχωρά σε πρόσκαιρες –τις πλείστες των περιπτώσεων- συμμαχίες… με το αντίτιμο (λογικά).

Αποτέλεσμα; Μια ανακατωμένη συγχυσμένη  πολιτική. Οι κομμουνιστές μετατρέπονται σε καπιταλιστές, οι καπιταλιστές σε κομμουνιστές, οι φιλελεύθεροι σε συντηρητικούς και οι συντηρητικοί σε σοσιαλιστές. Της Βαβέλ το ανάγνωσμα!

Έτσι φθάσαμε στους πρώτους πέντε μήνες διακυβέρνησης του Νίκου Αναστασιάδη, ο οποίος επέλεξε –υποχρεωτικά- να προχωρήσει στην πρώτη του πολιτική πράξη της δεύτερης πενταετίας υλοποιώντας τις προεκλογικές θέσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου (!!!)

Η ουσία και το αντικείμενο της Στήλης σήμερα δεν είναι κατά πόσο ο Νικόλας Παπαδόπουλος είχε ή δεν είχε δίκαιο. Ούτε και κατά πόσο επιβάλλεται ένας Φορέας ΜΕΔ, ούτε και εάν το Σχέδιο ΕΣΤΙΑ είναι ή δεν είναι μια μπαρούφα. Το μείζον, είναι άλλο: Η πολιτική ακαταστασία που επικρατεί σε αυτό τον τόπο, όπου λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων ακόμη και σλόγκαν σε ταμπέλλες, τα οποία κατακεραύνωναν οι μεν, έρχονται σήμερα –οι ίδιοι μεν-  να τα μετατρέψουν σε Νόμους. Και υπό άλλες συνθήκες και αντίστροφα με τους δε.

Αυτή τη φορά λοιπόν ήταν έτσι. Εξελέγη μια κυβέρνηση με κοινοβουλευτική μειοψηφία, η οποία για να μπορέσει να κυβερνήσει πρέπει να προχωρεί σε εκπτώσεις από τις θέσεις, για τις οποίες εξελέγη.

Την προηγούμενη ήταν εκλογή ΔΗΣΥ – ΔΗΚΟ, την προ-προηγούμενη ΑΚΕΛ – ΔΗΚΟ, την προ-προ-προηγούμενη ήταν ΔΗΚΟ – ΑΚΕΛ και πάει λέγοντας. Και κάπου στο μέσο, στην αρχή, στο τέλος –δεν παίζει και ιδιαίτερο ρόλο το πότε- η συνεργασία σπάζει και οι πρόσκαιρες, ευκαιριακές και εφήμερες συνεργασίες βασιλεύουν, μέχρι την επόμενη στρατηγική –υποτίθεται- συνεργασία.

Το πολιτικό λοιπόν φύρδην μίγδην κυριαρχεί έναντι της πολιτικής καθαρότητας. Αντί για «θέσεις» μεταφερθήκαμε στην εποχή του «αφηγήματος». Αντί για «πολιτικές» ζούμε την εποχή των «πρόσκαιρων πράξεων πολιτικής επιβίωσης».

Και ενόσω η «πολιτική θέση» μετατρέπεται σε «αφήγημα για πολιτική επιβίωση», το ήδη έντονο κλίμα απαξίωσης των πολιτών έναντι των πολιτικών θα γίνεται εντονότερο και χειρότερο.

Αυτό που ενδεχομένως απαιτείται, είναι να ανοίξει ο διάλογος κατά πόσο τελικά θα πρέπει να αλλάξει το πολιτειακό σύστημα από Προεδρικό σε Κοινοβουλευτικό ώστε τουλάχιστον να αποφευχθούν, όσο γίνεται αυτές οι συγκυριακές λυκοφιλίες, οι οποίες στόχο έχουν την πολιτική επιβίωση και μόνον.

Υγ. Ακόμη και το Σύνταγμα να εφαρμοζόταν –όπου ορθώς σημειώνεται ότι με τις θέσεις των Τουρκοκυπρίων υπήρχε κάποιου είδους check & balances- το σύστημα θα ήταν στις μέρες μας πέραν από δυσλειτουργικό. Διότι μπορεί μεν τύποις να υπήρχαν check & balances αλλά αυτά αφορούσαν την ισορροπία μεταξύ δυο εθνοτικών κοινοτήτων και όχι την ισορροπία του συστήματος ευρύτερα προς όφελος του Πολίτη ανεξαρτήτως εθνότητας, καταγωγής κτλ.

Υγ.2 Ακόμη και στις συζητήσεις για την λύση του κυπριακού, παρόλο που όλοι ζούμε και αντιλαμβανόμαστε την δυσλειτουργικότητα του Προεδρικού συστήματος, δεν συζητήθηκε καν το ενδεχόμενο με την λύση το σύστημα να μετατραπεί σε Κοινοβουλευτικό.  

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Eurokerdos, τεύχος Ιουλίου – Αυγούστου 2018

firdin migdin

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s