Οι Ημικρατικοί, η στρέβλωση και η «κυπριακή πατέντα»

Ο διαμοιρασμός των πάντων μεταξύ κομμάτων, πρόκειται για μια «κυπριακή πατέντα», ώστε οι εκάστοτε κυβερνώντες να αποποιούνται τις ευθύνες τους. Πρόκειται για σοβαρή -εκκολαπτόμενη μέσα από την ευθυνοφοβία- στρέβλωση που προάγει το «κρυφτούλι», την ανευθυνότητα και την συνέχιση της «γλυκιάς Νιρβάνας» μας… 


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗΣ

Είναι ή δεν είναι οι Ημικρατικοί βραχίονας της Εκτελεστικής Εξουσίας; 

Αυτό μας είπε ο Νίκος Αναστασιάδης και προεκλογικά αλλά και μετεκλογικά…  

Αλλά την ίδια ώρα, με αυτή την θέση συμφώνησαν και άλλοι πολιτικοί όπως πχ ο Νικόλας Παπαδόπουλος, ο οποίος στην Συνεδρία της Ολομέλειας της 26ης Σεπτεμβρίου 2013 δήλωσε συγκεκριμένα: «Είναι, νομίζω, μία κοινά αποδεκτή θέση ότι οι ημικρατικοί οργανισμοί εφαρμόζουν ή οφείλουν να εφαρμόζουν την ευρύτερη κυβερνητική πολιτική και είναι συνεπώς βραχίονες και επέκταση της εκτελεστικής εξουσίας». 

Και ο ΓΓ του ΑΚΕΛ στην ίδια Συνεδρία όπου συζητείτο το Νομοσχέδιο «Ο περί Ορισμένων Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου (Διορισμός Διοικητικών Συμβουλίων) (Τροποποιητικός) (Αρ. 2) Νόμος του 2013» είπε: «Συμφωνήσαμε με τη φιλοσοφία και την προσέγγιση της συγκεκριμένης πρότασης, γιατί όντως οι ημικρατικοί οργανισμοί πρέπει να είναι βραχίονες άσκησης της κυβερνητικής πολιτικής».

Αφού όμως όλοι ή σχεδόν όλοι συμφωνούμε ότι οι Ημικρατικοί Οργανισμοί αποτελούν βραχίονες της Εκτελεστικής Εξουσίας, θα πρέπει να αντιληφθούμε και όλοι τι συνεπάγεται αυτό. 

Το προφανές. Ότι δηλαδή τα ΔΣ των Ημικρατικών πρέπει να ασκούν την πολιτική της εκάστοτε Κυβέρνησης. Γιατί; Διότι αυτή την συγκεκριμένη πολιτική του εκλελεγμένου Προέδρου επέλεξαν οι Πολίτες για την συγκεκριμένη 5ετία. 

Αυτά πρόκειται λοιπόν για δεδομένα. 

Ας δούμε τώρα το παράλογο της όλης εξίσωσης: Λογικά έπρεπε, όχι μόνο απλώς να αποδεχόμαστε, αλλά και να απαιτούμε τον διορισμό ατόμων στα ΔΣ των Ημικρατικών που ασπάζονται και υιοθετούν την πολιτική του εκάστοτε Προέδρου (τουλάχιστον για τον συγκεκριμένο Ημικρατικό που διορίζονται). 

Αλλά αντ’ αυτού φωνάζουμε ότι πρέπει να διορίζονται στα ΔΣ άτομα από όλους τους πολιτικούς χώρους, ανεξαρτήτως εάν υιοθετούν ή όχι την Πολιτική του εκάστοτε Προέδρου (!!!) 

Υπάρχει κάποια λογική σε αυτή την απαίτηση; Και βεβαίως όχι (ξέρω, ίσως κάποιοι να σκεφτούν ότι οι Ημικρατικοί ασκούν πολιτική που επηρεάζει τους πολίτες, είναι δημοσίου συμφέροντος κτλ κτλ και άλλες συναφείς μπούρδες. Ωσάν η πολιτική που ασκεί ο εκάστοτε Πρόεδρος και Κυβέρνηση δεν επηρεάζουν όλους τους πολίτες). 

Ο διαμοιρασμός των πάντων μεταξύ κομμάτων, είναι μια «κυπριακή πατέντα», η οποία ανακαλύφθηκε από τους εκάστοτε Προέδρους της ΚΔ ώστε να καλύπτονται μέσα από την δήθεν «συλλογικότητα» και την «συμμετοχή στα ΔΣ ατόμων από όλους τους πολιτικούς χώρους». Με αποτέλεσμα (και αυτό είναι το ενδιαφέρον), εάν παρθεί κάποια αποτυχημένη απόφαση, να μην υπάρχει κανένας υπεύθυνος. Να λένε όλοι: «Μα στο ΔΣ που πήρε την απόφαση συμμετείχαν από όλα τα κόμματα». 
Αυτό δεν μας λένε άλλωστε; 

Οι ίδιοι οι Πολιτικοί εκκολάπτουν και προάγουν την ευθυνοφοβία, διότι απλούστατα είναι οι ίδιοι ευθυνόφοβοι. (Οξύμωρο: κατά τα άλλα φωνάζουμε με την Κρατική Μηχανή ότι γέμισε με ευθυνόφοβους…) 

Είμαστε, ως Κράτος, όντως πολύ μακριά από την ΕΕ και τον Δυτικό Κόσμο. Όχι μόνο γεωγραφικά αλλά και ευρύτερα. Σε κουλτούρα και νοοτροπία. 

Ξανακούσατε την Μέρκελ να καλεί δήθεν την αντιπολίτευση για να διαβουλευτεί για τους όποιους διορισμούς; Ή αντίστροφα. Να έχει δήθεν απαίτηση η αντιπολίτευση να διοριστούν δικοί της άνθρωποι; Ή η ευρύτερη κοινωνία των πολιτών και οι δήθεν ανένταχτοι και ακαδημαϊκοί να ζητούν να γίνονται διορισμοί εκτός κομμάτων; Εδώ η Μεγάλη Βρετανία αποφάσισε το Brexit και οι Συντηρητικοί είχαν αλλαγή σκυτάλης και ενδοκομματικά αλλά και της Πρωθυπουργίας. Τους ακούσατε να κάνουν διαβούλευση (ιμιsh) με τους Εργατικούς; 

Είτε κυβερνάς, είτε δεν κυβερνάς. 

Εδώ στην Κύπρο όλα είναι μεσοβέζικα. Λίγο από το ένα, λίγο από το άλλο, λίγο όλοι μαζί. Η καλύτερη συνταγή για να μην φέρεις ευθύνη ως Πρόεδρος, ως Κόμμα για τίποτα. 

Και η ζωή να συνεχίζεται γλυκά και ωραία στην Νιρβάνα «ενός κόσμου χωρίς ευθύνες»… 

Εν κατακλείδι 4 σημεία: 
1/ Ορθώς θεωρούνται οι Ημικρατικοί ως βραχίονες της εκάστοτε Εκτελεστικής Εξουσίας. 

2/ Κακώς διορίζονται πρόσωπα χωρίς προηγουμένως να δεσμεύονται ότι υιοθετούν τις θέσεις του Προέδρου που τα διορίζει στον συγκεκριμένο Ημικρατικό που διορίζονται. Κι’ ας είναι και από άλλους πολιτικούς χώρους, αφού όμως προηγουμένως δεσμευτούν.  

3/ Και επιτέλους να σταματήσει αυτό το παραμύθι περί «εθνικής συνεννόησης», «διαβούλευσης», «ομόφωνες αποφάσεις» κτλ κτλ. Πρόκειται για πολιτικές ανοησίες, γελοία πολιτικά «τρικς», άλλων 10ετιών. 

4/ Είτε κυβερνάς, είτε δεν κυβερνάς! Αποφασίζεις και πράττεις.  

Υγ. Τα ανωτέρω γράφτηκαν έχοντας υπόψη κυρίως τους 14 Ημικρατικούς Οργανισμούς που εμπίπτουν στον Περί Ορισμένων Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου Νόμο

Υγ2. Δεν ξέρω αν οι τελευταίοι διορισμοί του Νίκου Αναστασιάδη έχουν ή δεν έχουν «χρώμα γαλάζιο», αλλά αν έχουν, καλά έκανε. 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s